Տերն ու ծառան

Լինում  են,երկու եղբայր նրանք,աղքատ են լինում․ու վորոշում են գնալ աշխատելու,մեծը գնում մի հարուստի մոտ աշխատելու է

Ընդունվում,հետո պայմանեն դնում:Մի քիչ անցնում է մեծը աշխատանքից հոգնած գալիս է հարուստի մոտ,բայց հարուստը ելի ուղարկում է աշխատելու,ետքան բաներից հետո խեղճ մեծ եղբայրը հազար դրամը տալիս է և գլուծը կախ վերադարնում տուն:

Հետո փոքր եղբայրն է գնում ելի նույն հարուստի մոտ,նույն պայմանել իրենք են դնում,բայց փոքր եղբայրը ասում է որ չի ուզում հազար դրամի վրա գան,ավելի լավ կլինի որ երկու հազար դրամի վրա գան:

Հարուստը լսում է տղայի առաչարկը ուրախ համաձայնվում է:

Հետո ելի անցնում են օր էր ես փոքր եղբայրը  այն պիսի մի բան արեց հարուստի գլխին որ հարուստը հուսահատված երկուհազար դրամը տվեց գնաց:

Գրքի տոն

Այսօր մենք դասարանով գնացինք Խնկո Ապոր գրադարան,գրադարանի բակում մենք ՀՀԿԳՆ Արայիկ Հարությունյանի հետ ,մենք գիրք նվիրեցինք անցորդներին:

Հետո մտանք ներս Խնկո Ապոր Գրադարան:Հետո գնացինք ընթերցասրահ,մեզ համար այնտեղ հեքիաթ կարդաց նախարար Արաիկ Հարութունյանը:

Երբ մեք հետ եկանք դպրոց ես իմ ըկեր Արենին նվիրեցի մի գիրք, որը կոչվում է,<<Հանրագիտարան>>,իսկ նա ինձ նվիրեց

((Հովհաննես Թումանյանի գրած 5 հեքիթներից)):

Եվ հիշեք, որ այսօր Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան օրն է,և՛ գիրք նվիրելու օրն է:

Շունն ու Կատուն

Բալլադը պատմում է շան և կատվի վեճի մասին: Շունը գառան մորթին տանում է տալիս կոշկակար կատվին, որպեսզի վերջինս նրա համար մի գլխարկ կարի, բայց կատուն ամեն անգամ մի բան հորինելով` չի կարում նրա գլխարկը: Շունը զայրանում է, սկսում է վիճել կատվի հետ և այդտեղից էլ սկսվում է նրանց հավերժական վեճը:Ավետիք Արասխանյանը  1889 թվականին հրաժարվել է «Շունն ու կատուն» բալլադը տպագրել «Մուրճ» ամսագրում: Առաջին անգամ «Ժողովրդական ավանդություն» ենթավերնագրով տպագրվել է Մոսկվայի բանաստեղծությունների ժողովածուում, 62-65 էջերում, լույս է տեսել հեղինակի ծանոթագրությամբ

Երկխոսություն Միշելի հետ

Միշե՛լ, որե՞րորդ դասարանում էս սովորում,-

,-Հարցրեց Մերին:

-Մերի՛,- ես սովորում եմ երորդ դասարանում,-

,-Ասաց Միշելը:

-Միշել՛ քանի տարե՞կան ես

,-Հարցրեց Մերին:

-Մերի՛ ես ութ տարեկանեմ:

,-Ասաց Միշե՛լը:

Թղթի հայտնագործումը

Թուղթը հիմնականում բուսական մանրաթելերից բաղկացած նյութ է:Առաջին անգամ թուղթը Եվրոպա է բերվել արևմուտքից: Այն հայտնագործվել է Չինաստանում, մոտ 105 թվականին Ցայ Լունի կողմից: Նա թթենու կեղևի էպիթելային հյուսվածքից գտավ թուղթ ստանալու մեթոդը: Չինացիները կեղևը աղում էին ջրի մեջ, որպեսզի մանրաթելերը առանձնանան, այնուհետև այդ զանգվածը լցնում էին սկուտեղի վրա, որի մեջ դրված էին բամբուկի բարակ, երկար շերտեր: Երբ ջուրը հոսում-քամվում էր, փափուկ թուղթը դնում էին հարթ մակերեսի վրա՝ չորանալու: Այդ նպատակի համար ծառայում էին բամբուկն ու հին լաթերը: Այդպես կեղևից թուղթ էին ստանում:

image

Չին առևտրականները ճանապարհորդում էին դեպի հյուսիս և արևելք ու այդպես հասան Սամարկանդ քաղաքը: Այնտեղ արաբները բացահայտեցին նրանց գաղտնիքը և այն բերեցին Իսպանիա: Այստեղից էլ թուղթ պատրաստելու գաղտնիքը սփռվեց ողջ աշխարհով:

Եվրոպացի գիտնականները որոշեցին թղթի պատրաստման համար օգտագործել վուշ և բամբակյա կտոր, քանի որ դրանք բաղկացած էին համեմատաբար երկար մանրաթելերից:

19-րդ դարում թղթի պատրաստման հիմնական նյութը փայտանյութն էր: Բավական երկար ժամանակ պետք եկավ, մինչև կարողացան ստանալ ներկայումս շրջանառության մեջ գտնվող թուղթը, որի վրա մենք գրում ենք, գրքեր ու թերթեր են տպագրվում:

19-րդ դարում թղթի պատրաստման հիմնական նյութը փայտանյութն էր: Բավական երկար ժամանակ պետք եկավ, մինչև կարողացան ստանալ ներկայումս շրջանառության մեջ գտնվող թուղթը, որի վրա մենք գրում ենք, գրքեր ու թերթեր են տպագրվում: